زندگينامه شهيد ابوالفضل کلانتری


     * نگاهی به زندگي شهيد ابوالفضل کلانتری *

متن زندگینامه

بسم الله الرحمن الرحیم

شهادت 67/5/6 مرصاد

شهید کلانتری معاون اداره کل ناحیه 9 تلفن شهری ، در سال 1327 در خانواده یی مستضعف پای به عرصه گیتی نهاد ، پس از پایان رساندن تحصیلات ابتدایی به دلیل مشکلات و تنگناهای اقتصادی که خانواده اش همواره با آن دست به گریبان بوده، مجبور به ترک تحصیل شد تا از طریق کارکردن باری از دوش خانواده اش بردارد ، پس از 6 سال دوری از درس و کتاب ، مجدداً ، تحصیلات خود را توام با کار پیش گرفت ، در آن تاریخ روزها کفاشی می گرد ، و شبها با پشتکاری وصف ناپذیر به کسب دانش می پرداخت ، به طوری که در عرض یکسال موفق به گذراندن دو کلاس گردید.

سال 1351 در آزمون ورودی مخابرات شرکت کرد و در بین 4500 داوطلب ، رتبه ی دوم را به دست آورد و پس از دوره ی کابل شناسی ، در این شرکت مشغول به کار شد ، سال 1356 وارد دانشگاه شد ، و در رشته ی ادبیات فارسی به تحصیل پرداخت و موفق به اخذ مدرک لیسانس در این رشته ی تحصیلی شد.

شهید کلانتری با شنیدن پیام تاریخی امام در مورد قبول قطعنامه ی 598 ، بی درنگ رهسپار جبهه شد ، پس از رسیدن به آنجا از ایشان و همراهان او می خواهند که امدادگر شوند، شهید کلانتری در این مورد می گوید:

« آرزوی من حضور در خط مقدم بوده ، و اکنون که به این آرزو رسیده ام ، هرچه بگویند می پذیرم .»

یکی از همرزمان این شهید می گوید : رزمنده ای مجروح شد و در حالی که این شهید بزرگوار برای نجات او شتافت ، خودش هدف سه گلوله قرار گرفت و در ساعت 9 صبح روز 1367/5/6 به فیض شهادت نایل شد ، دایی شهید کلانتری در موردش چنین می گوید:

قبل از انقلاب شکوهمند اسلامی در هیئت مذهبی « متوسلین به امام رضا » و « حسین جان » فعالانه شرکت می گرد ، همیشه دیگران را دعوت به مبارزه با رژیم ستم شاهی می نمود ، فعالیت های سیاسی و مبارزاتی این شهید موجب گردید که در سال 1356 مامورین ساواک به منزلش هجوم بیاورند و او را دستگیر کنند. ولی از آنجایی که این عوامل خود فروخته نتوانستند محل اختفای کتاب ها و نوارهای سیاسی اش را پیدا بکنند ، پس از یک سلسله بازجویی او را آزاد کردند. شهید کلانتری که از اعضای انجمن اسلامی شرکت مخابرات نیز بوده، همیشه می گفت « زندگی من وقف انقلاب و مردم است .»

والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته

ابوالفضل حيدري

روحش شاد

یادش گرامی

راهش پر رهرو باد